Deeltijds werken: een liefdesverklaring

Toen ik deze ochtend de online krant ‘doorbladerde’ werkt ik meteen overvallen door deze kop van De Morgen Deeltijds werken is niet zonder gevolgen’. Sinds ik zelf deeltijds aan het werk ben, halftijds dan nog (stel je voor), was mijn interesse natuurlijk meteen gewekt. Groot was mijn teleurstelling toen bleek hoe De Morgen deeltijds werkenden er toch graag eens op wou wijzen wat voor een miserabele gevolgen dat wel kan hebben op hun toekomst. Of we er wel goed genoeg over nagedacht hebben. Want een leven en job kunnen combineren dat is wel fijn. Maar het verminderen van loon, andere financiële voordelen en het pensioen is veel erger. Toch?

Toch niet. Natuurlijk is het belangrijk dat je weet dat er gevolgen zijn. Maar kunnen we alsjeblieft stoppen met deeltijds werken zwart te maken. Alsof mensen die er bewust voor kiezen om minder te werken, naïeve wezens zijn die niet beseffen wat voor een grote fout ze aan het maken zijn. We weten heus wel waar we mee bezig zijn en je hoeft je echt geen zorgen over ons te maken. We zijn oké, beloofd! De samenleving waarin we leven dringt erop aan dat werken het allerhoogste goed is. Pas dan maak je volwaardig deel uit van de maatschappij, enkel dan hoor je er echt bij. Bij veel mensen dringt het maar moeilijk door waarom iemand daar tegen in zou willen gaan. Ik hoor het zelf regelmatig in mijn kennissenkring: ‘Ah, je werkt halftijds. Je bent daarnaast dan nog op zoek naar iets anders?’. ‘Nee’, antwoord ik steevast. ‘Ik wil deeltijds werken.’ Verontwaardiging alom…

Met geen woord werd er in het artikel gerept over alle voordelen die deeltijds werken met zich meebrengt. Dat zijn er nochtans een heleboel. Iedereen heeft zo zijn eigen redenen om die beslissing te maken, en die zijn in mijn ogen allemaal even rechtvaardig. Voor mij is de voornaamste reden waarom ik bewust deeltijds werk: tijd. Tijd om aan mezelf te werken, tijd om samen met mijn partner door te brengen (die ook deeltijds werkt), tijd om lange wandelingen te maken, uitgebreid te koken, om te lezen en te schrijven, om te genieten van de kleine dingen. Mijn leven is nooit druk, mijn weekends zijn niet volgepland, Mijn leven is vrij en vol tegelijk. Ik ben blij om te werken, begrijp me niet verkeerd. Maar ik wil werken om te leven en niet omgekeerd.

Een paar weken geleden las ik een reportage van Johan Braeckman over zijn ‘Lof der luiheid in De Tijd. Waarin hij zei: “Er heeft nog nooit iemand op zijn sterfbed gezegd: ‘Had ik maar meer gewerkt.’ We zijn te veel vervreemd van wat er echt toe doet. Luiheid, trager leven begint met na te denken over je waarden hiërarchie en ernaar durven te handelen.” Rijk zal ik nooit worden, dat begrijp ik wel. Het leiden van een authentiek leven, dat ik in de plaats krijg, is voor mij echter onbetaalbaar!

Advertenties

Complex

Ik haat u

Ik hou van u

Kom terug

Verdwijn

Kus mij

Raak mij niet aan

Zie mij graag

Red mij

Laat mij verdrinken

Haat mij

Laat mij

Ren

Verdwijn

Schreeuw

Voel

Geef om mij

Blijf

Een kasteel of toch maar gelukkig zijn?

Vorige zomer had ik een gesprek met een goede vriend dat mij tot vandaag is bijgebleven. Één van die filosofische gesprekken waarbij we ons afvroegen wat we graag uit het leven willen halen. “Wat wil jij in de toekomst?” vroeg ik hem.

Een kasteel, antwoorde hij. “Zo één met ongelooflijk veel kamers, ruimte voor mijn muziek, voor mijn bibliotheek, moest dat nu nog in de natuur liggen dan is het helemaal geweldig.” Mijn mond viel open van verbazing “Een kasteel, meen je dat echt?”. Ik kon er niet bij dat iemand zoiets materieels zou willen. Ik begreep er niets van. Helemaal gek werd het toen mijn antwoord hem dan weer verbaasde. Dat klonk zo: “Er is maar één ding dat ik in de toekomst wil; gelukkig zijn.” Hij begreep mij ook niet. “Hoe kan gelukkig zijn nu je doel zijn? Dat ben je toch gewoon?”. Hij vertelde mij hoe hij geluk vond in de kleine dingen; de zon die die dag scheen, de prachtige natuur… Hij had geluk in overvloed en kon maar moeilijk begrijpen waar mijn antwoord vandaan kwam. Ik probeerde hem uit te leggen hoe dat voor mij anders lag. Dat ik niet weet hoe het is om gewoon gelukkig te zijn. Maar dat gelukkig zijn voor mij elke dag een keuze is die ik moet maken. Sommige dagen lukt dat, andere dagen moet ik het aan mij voorbij laten gaan. Soms worden dagen zonder geluk, weken, dan maanden en voor ik het weet ben ik vergeten hoe je nu ook alweer gelukkig moet zijn. In zekere zin is mijn grootste wens voor de toekomst zijn dagdagelijkse realiteit.

Dat gesprek heeft voor mij veel veranderd. Ik realiseerde mij dat wij elkaar helemaal niet kenden. Ik benaderde hem altijd door mijn ogen en hij bekeek mij door de zijne. Ik heb mij op dat moment kwetsbaar opgesteld en hem de Laure getoond die ik normaal veilig achter slot en grendel bewaar. We hebben die dag veel eerlijke, open en authentieke conversaties gevoerd. En ik ben dankbaar voor het feit dat hij wou luisteren, ook al liggen onze realiteiten mijlenver uit elkaar.

We zijn bijna een jaar verder en af en toe denk ik eens terug aan dat gesprek. De echte Laure ligt ondertussen niet meer achter slot en grendel. Af en toe durft ze zelf de deur op een kier te zetten…

100% Laure, nu in het Nederlands

Wanneer de laatste keer was dat ik nog eens een blog geschreven heb, vroeg een vriend mij. Geen idee antwoorde ik. Tijd om daar verandering in te brengen!

Ik heb de laatste tijd niet veel geschreven, het is te zeggen, niet hier. Mijn hoofd loopt echter wel over van aantekeningen over dingen die geschreven moeten worden. Aan ideeën, meningen en gevoelens zoals altijd geen gebrek. Een perk en ambetantigheid van hoogsensitief zijn zeker.

Ik zit op een kantelpunt in mijn schrijven. Tot nu toe schreef ik hoofdzakelijk in het Engels. De laatste tijd voel ik mij echter meer aangetrokken tot het Nederlands. Ik vind het beduidend moeilijker om woorden neer te pennen in mijn moedertaal. Gek he? Je zou denken dat dan vanzelf zou gaan…

Het is een grote uitdaging, het dwingt mij om mij nog meer kwetsbaar op te stellen. (En jij schrijft hier al over zulke persoonlijke dingen hoor ik u denken.) Ja dar klopt maar met het Engels bewaar ik toch dat beetje afstand. In het Nederlands lees je 100% Laure. Niets meer om mij achter te verstoppen.
Ik denk dat ik er eindelijk klaar voor ben! Hopelijk zijn jullie dat ook…

I will never stop talking frankly and publicly about my depression. Here’s why!

Those of you who follow my blog know that I have been struggling with depression for some time now. I am happy to tell you that, after some therapy, I am doing really well. That part of my life is now behind me. But that doesn’t mean that I will stop talking about it…

I write because every word I put down creates a place for an emotion or a feeling. With every word I heal, every word gives me peace of mind. Writing is my own kind of anti-depressant, it keeps me sane. Putting my emotions into words is how I deal with this life. It keeps me balanced and reminds me of the things that are truly worthwile.
But that’s not all. I don’t just write for me, I write for everybody out there who doesn’t feel like they have a voice, who feel misunderstood and lonely. For those who can relate to my struggles but don’t find the words to express how they feel, because society discourages the dialogue.

Because you see, the thing with depression is that you feel lonely. You feel like nobody could possibly understand what you’re going through. This is an inherent part of the disease and it manages to make you feel even more isolated. Which is exactly the opposite of what you need at that time. You need to feel supported, understood, loved and cared for. But as a sufferer from depression chances are that you’re afraid to ask for help (I was). Society tells you that you’re weak, unstable, that you should get over yourself already. So you shut up, keep to yourself and try to fix your own mess (you don’t have to, go find help!). That saddens me deeply. So many people are battling in silence, feeling alone, misunderstood and afraid.

That’s why I write publicly about my struggles with depression. I can’t shut up, I can’t be quiet and keep things to myself anymore. I don’t want to. I want to scream and shout that I have suffered from depression. That I’m not weak or instable, in fact battling this illness has made me stronger than ever. And most of all, that I’m not ashamed and I’m not alone.  Neither are all those people who feel like they are… And knowing that you’re not alone is the greatest gift that anyone struggling with depression can get.

That’s why I write and why I will never shut up!

PS: To all the people who reached out to me after reading my blogs. Your messages meant the world to me! I am happy that I managed to touch your life in a meaningful way and I truly hope you can find the help that you need. Never forget how strong you are!

 

 

 

 

Quiting my dream studies was the best and hardest decision I ever made

Until a couple of weeks ago I was pursuing a Master’s degree in Gender and Diversity. A topic that is very dear to my heart. What I wasn’t expecting was the impact the last year would have on my well-being. Spoiler alert: it wasn’t good. I became moody, irritated, sad and ultimately depressed. Studying a subject that I loved deeply, made me depressed. The irony was big with this one…

I never thought I would quit. I am by no means a quitter, that word was, until recently, not in my dictionary. And I realized that this is part of the problem. I have been so unbelievably hard on myself, pushing me to do things that I wasn’t cut out to do, turning of the warning signs in my head in order to keep going, ignoring the dark thoughts in my mind to get through writing another paper. I started experiencing depressed feelings back in November. But I didn’t listen to my body or mind, I kept pushing because I’m persistent. And in June, I ultimately crashed, and I fell hard. If only I had listened, if only I had allowed myself a break. The consequences might not have been this severe… I ended up seeing a psychologist and have learned a lot about myself. She helped me figure out why I’m so hard on myself and why I feel like I can’t quit. After some sessions we came to the conclusion that I have this enormous need to prove myself, which is why I keep pushing and put the bar really high. Basically I do a lot of things, because I feel like I have got something to prove, not because I really want to do them. Thus I am going to challenge myself by allowing me to quit this Master. I hope that by making this decision and standing by it I will be able to break this pattern and learn that it’s okay to fail sometimes. Because the only person I have got something to prove to is myself and I’m incredibly proud of me!

In the end, the things you do in life should make you happy and most importantly you should do them because you want to do them. Not because you have something to prove. I have way beyond proven myself, I did things 15-year old me could only dream of and I came out on top.

I might not have this degree, but I am slowly getting my happiness back. And that’s what life should be about! 🙂

A letter to my parents

You called me a few days ago, asked me how I was doing. I told you I was fine.
I lied.
You heard in my voice that I wasn’t telling the truth, but you didn’t ask any further questions. So we left it at that.
I really wanted to tell you that I’m far from fine, I haven’t felt fine in months. But I don’t know how to make you understand.

The truth is that I’m exhausted, no matter how much sleep I get, I don’t feel energized. I have trouble getting out of bed because life just doesn’t seem worth it. I don’t feel good/smart/capable enough and can’t live up to the expectations society and you have for me. I can’t smile because all I feel inside is darkness and it’s no laughing matter. the tears are streaming down my face while I’m writing this. I’m empty, finished, there is nothing left of me. And this time I don’t think I can face it alone.

For years I tried to tell you that I struggle with depression but you never listened. Whenever I brought up the subject you didn’t hear me, so we never managed to have a conversation about it. But you were there, all those years. When I was bullied as a teenager and terrified to go to school. When I came back from Erasmus and I lost all that weight, because food didn’t taste anymore so I barely ate. And right now, the past months when you heard me complaining about how hard I had to work for university, the amount of stress that I was under. Didn’t you see it? Didn’t you notice how miserable I was? Or did you choose to ignore it, hoping it would go away?

I need you to listen to me, because I’m at the end of my rope here. Don’t tell me that I’m overreacting, that I’m too emotional, that I take things too personal, that I need to grow a thicker skin and get over it. I know you mean well, but telling me those things doesn’t help. I am sick, I know this isn’t easy for you to understand but I need you to try. Because I need you to comfort me, to hold me, to tell me that you understand, that you are going to help me get through it and that you love me either way. I need you more now than I ever did before. I hope this will make you understand…

I love you and I miss you

Suffering in silence: speaking up about depression

I write about a lot of personal things on here. You have read about my body hair experience, homophobia, me falling in love. I loved sharing all of those thoughts and feelings with you. But I’m not so sure about the one I’ll be writing today. I’m scared to write about it, because that will, in a sense, make it real. But I’m going to be brave about it and share my story. It’s time to break the silence. So here goes…

I suffer from depression for as long as I can remember. It started in high school, where I got continuously bullied for years. I was a fragile teenager lacking confidence, unable to stand up for myself. And it pushed me inside a hole that I’m still trying to climb out of today. Over the years it broke me, I got scared and invisible. When I was 16, I stared out of my bedroom window every day, contemplating jumping out of it. Thankfully I didn’t have the courage. But I really wanted to. I cried myself to sleep regularly. One of my teachers, who also happened to be a child psychologist, noticed. And she started talking to me after classes, to check in with me. My parents didn’t know, or didn’t want to notice. Nobody wants to see their child unhappy, so I guess it’s easier to pretend that everything is alright. I struggled through high school, trying to lay low. And in the shadows I slowly tried to build myself up again. I was determined to get through this, depression was not going to keep me down, I could beat this… And it got better but it never really disappeared.

Little did I know that depression is not something that can be magically healed. It’s more like a backpack that you carry around at all times. Sometimes, when you’re lucky it’s empty or very lightly packed. On other days, it’s too heavy to carry around. On those days, it’s easier to stay in bed and try to unpack some baggage. Right now I would say that my backpack is pretty loaded. There is a lot of stigma and a lack of knowledge around depression so let me clarify. I do not want to feel like this, it’s a horrible feeling to have. Just a few days ago I told my girlfriend that I don’t know what’s going on with me. I couldn’t stop crying and kept thinking why can’t I be happy?
It’s the freaking worst because you can’t control how you feel. Sometimes emotions get the better of us, you can’t just get over them.  I’m writing this blog because I’m so tired of hiding this part of myself. If I don’t speak up about it, no one will ever know. I have gotten very good at pretending, at being happy and confident. But what you don’t see is that some days I don’t eat because I can’t get myself out of bed. I start crying because I can’t find a matching sock. I can’t study because I have this sinking feeling that I am not strong enough to live, that it’s not worth it because I’m not going to make it anyway.
Some days this is my reality…  

I don’t want to be stigmatized for suffering, for crying, for feeling empty and anxious.  I’m not ashamed. I fight bravely every single day to be here! I know that there are many other people out there, like me. Who don’t talk about their depression, who suffer alone in silence. Know this, you are not alone, you can always come talk to me. You are not broken; you are human and deserve to be happy as much as the next one.
And you can be, I promise.

Sending lots of love,
Laure

PS: If you want to get an emotional description of what living with depression feels like then go watch this slam poetry video.

Mijn regels zijn geen luxe #tampontaks

Beste minister Van Overtveldt,

Ik kreeg gisteren opnieuw mijn maandelijks cadeau en daar wil ik het met u graag eens over hebben. Dat is toch een prachtig iets eigenlijk: om de zoveel tijd krijg ik van moeder natuur de boodschap dat ik in staat ben leven te creëren. Ik kan gewoon, indien ik dat zou willen, een kind op de wereld zetten. Een echt mirakel als u het mij vraagt! Als u onze maandverbanden, tampons en cups echter met 21% belast, doet u net alsof wij een keuze hebben in deze zaak. Alsof wij verantwoordelijk zijn voor de werking van ons lichaam en met plezier elke maand de pijn en het ongemak van onze menstruatie doorstaan. Laat mij even duidelijk stellen dat menstrueren absoluut geen pretje is!

Het kost mij daarenboven veel geld, dat maandelijks cadeautje. En daar zitten uw belastingen voor iets tussen. Want u belast vrouwelijke hygiëneproducten aan 21% in plaats van de gebruikelijke 6% op basisbehoeften. U heeft het daar, volgens mij, wel even verkeerd bekeken meneer de minister. Sta mij toe het even te verduidelijken: Als mijn regels een luxe zouden zijn, denkt u dan echt dat ik ervoor zou kiezen om maandelijks, dagen aan een stuk, klonters bloed te verliezen, het uit te schreeuwen van de pijn en overvallen te worden door stekende buikkrampen…? Ik heb toch een iets ander idee bij het begrip ‘luxe’: doe mij maar een dagje wellness.
Ik weet wat u denkt: ik overdrijf. Zo bedoelde u het uiteraard niet. Maar dit is wel wat uw luxe-belasting op tampons, maandverbanden en cups impliceert.

Daar stopt het helaas niet bij. U vergat blijkbaar ook dat deze belasting wel een zeer specifiek deel van de bevolking treft, dat deel met een baarmoeder. Voornamelijk vrouwen dus. Discriminatie op basis van geslacht, dat is toch niet meer van deze tijd meneer de minister? Ik moet eerlijk zijn: die belasting voelt als een bestraffing voor het feit dat ik een vrouw ben. U belast mijn basisbehoeften, mijn recht op persoonlijke hygiëne, hoger dan dat van mannen. Enkel en alleen omdat ik nood heb aan extra bescherming voor het bloed, dat mij in staat stelt nieuw leven op de wereld te zetten. U maakt van mijn mirakel een straf. En daar ben ik het niet mee eens.
Gelukkig kan ik het leed verzachten met chocolade, dat blijkbaar wel een basisbehoefte blijkt te zijn… Misschien tijd om uw prioriteiten eens te herbekijken meneer de minister.

Blijf op de hoogte van de #tampontaks op de fb pagina Belgisch en Regelvrij.
Teken de petitie en help ons zo om het verschil te maken!

 

 

How not shaving made me feel more confident

Last year I decided to do a little experiment. I came across a study done at “Arizona’s New College of Interdisciplinary Arts and Sciences” held during a gender studies class. The professor instructed the boys to shave of their body hair, while the girls had to keep theirs for ten weeks. In the meantime they recorded their feelings and observations.
This study made me think about our society where shaving is considered as something that must be done by women. It got me thinking about the reasons why I shave and I discovered that I did it only for that reason. Shaving didn’t give me any kind of satisfaction; I would say that it was exactly the opposite. My sensitive skin didn’t get along with my razor at all. Shaving was a constant struggle for me and I decided that maybe it wasn’t worth the effort.

I decided to do the experiment and stopped shaving. Just like the students I recorded my feelings and observations about the process and would love to share them with you. So, here goes!

1: It felt weird at first, unnatural even.
Unnatural to have body hair, that feeling caught me off guard. I have never been one to give into peer pressure, which always made me kind of an outsider. But this was by far harder than I had anticipated. It took some time to get used to the feeling of having actual hair.

2: Many people believed I had lost my mind, others applauded my courage.
Luckily I had some supporters who had my back, I don’t know if I would have been able to do it without them.

3: Some people found what I was doing disgusting. And they insisted on making it known.
My body hair was impossible to hide, it’s thick and black. Needless to say, I got lots of comments on my choice to grow it out, ranging from close family to random strangers who all felt it was their task to police my choices. Apparently being a woman with body hair is still an exceptional thing. But disgusting, I never understood that. No one ever tells a man to shave of his leg hair or considers his armpit hair disgusting. An obvious double standard emerged.

4: There are almost no depictions of women with body hair and it is still considered a taboo subject.
This is possibly one of the reasons why I got bad reactions. Whenever women are depicted; whether it is in advertising, television or broader media, they are always smooth like a baby. No one ever portrays a woman who has body hair. Even commercials that attempt to sell razors show women shaving their already hairless legs.  More realistic illustrations of women’s bodies are needed; I believe body hair should be a part of this. Maybe then, hair on women will become less of a taboo and walking around with hair could be seen as something natural and normal. One can only hope.

5: Dying my armpit hair pink, gave me so much confidence and really inspired me to keep going.
About half a year in, I chose to dye my armpit hair; I was having some trouble to keep at it and decided to try something radical. I chose bright pink because it symbolizes femininity and combining it with armpit hair created a beautiful contrast. I was totally in love with the result! All I wanted to do was show of my armpit hair. It gave me exactly the kind of impulse I was hoping for.

6: After a while I forgot I had body hair, it became a natural thing.
It was just part of me, nothing special. It didn’t make me feel ashamed any longer and I learned to accept it as a part of myself that I no longer felt the need to hide. It was my hair and I was proud of it

7: Growing out my hair made me feel more comfortable with my body; it made me more assertive and sure of myself.
I can now confidently say that I’m a beautiful, feminine woman who rocks her body hair. I’m not urging everyone to give this a try, it’s not for everybody and that’s totally fine. You should do whatever you feel comfortable with. Just know that beauty standards are just that, (unattainable) standards. You have the power to define your own standards and draw your own lines. Don’t let some standard define the decisions you make.

Dare to be authentically yourself, you won’t regret it.